Dzień 3 (31.03) — Tokio: Meiji Jingū, Takeshita-dōri, Ikebukuro

😵 Druga noc

Jet lag to podstępna bestia. Wczoraj spaliśmy 14 godzin. Wiedziałem, że ta noc będzie cięższa, na wszelki wypadek łyknąłem podwójną dawkę melatoniny. Rezultat: 4 godziny snu, z przerwami. Po drodze przewracanie się z boku na bok, patrzenie w sufit hotelu i filozoficzne rozmyślania o sensie istnienia o 3 w nocy. Farmakologia nie dała rady.

Wstaliśmy koło 6:00. Nie było sensu dłużej próbować.

Parę godzin na ogarnięcie notatek z bloga, przegląd zdjęć, plan dnia. O 8:00 jesteśmy gotowi do wyjścia.

🍳 Śniadanie hotelowe (wreszcie)

Wczoraj śniadanie przespane, dzisiaj zdecydowanie go nie przegapimy.

Hotel oferuje śniadanie w dwóch miejscach. Pierwsze — lounge na najwyższym piętrze. Wchodzimy, rozglądamy się. Widok na miasto: 10/10. Wybór jedzenia: delikatnie mówiąc — skromny. Cośtam skubnięte, ale docelowo jedziemy na dół.

Drugie podejście — restauracja na pierwszym piętrze. I tutaj dopiero śniadanie godne nazwy. Wypieki, warzywa, owoce, pierogi, wszystko na temat jajka, i kawa, która smakuje jak kawa. Najadamy się, i do pokoju zgarnąć manatki. Tyle, że, … za oknem deszcz…

🌧️ Pogoda dyktuje warunki

Sprawdzam prognozę, i tu nieprzyjemna niespodzianka: bedzie padać. Nie tylko dzisiaj rano — to jeszcze tylko lekkie kropienie — ale jutro i pojutrze: ulewa.

Chwila z telefonem, szybka rewizja całego planu na najbliższe dni. Jeśli deszcz ma trzymać dwa kolejne dni, to lepiej przesunąć rzeczy wymagające pięknej pogody — Fuji, otwarte przestrzenie — na dni, w które ma być ładnie. Trzy dni do przodu mają być słoneczne.

Szybka sesja z aplikacją biletową. Ostatnie dostępne bilety na wycieczkę w okolicach góry Fuji: kupione. Bilety do teamLAB Planets i Tokio SkyTree: kupione.

Strategia na dziś: najpierw plener — bo rano jeszcze tylko mży — a jak zacznie padać na serio, wchodzimy do środka.

Ruszamy, jak zawsze, w kierunku stacji metra. Kilometr od hotelu, akurat przestało padać.

⛩️ Meiji Jingū

Meiji Jingū (明治神宮) to jeden z najważniejszych shintōistycznych przybytków w Japonii, poświęcony duchom cesarza Meiji i jego małżonki, cesarzowej Shōken. Cesarz Meiji rządził w latach 1868–1912 i był postacią przełomową — to za jego panowania Japonia otworzyła się na świat po dwóch wiekach izolacji i w ciągu jednego pokolenia przeistoczyła z feudalnego siogunatu w nowoczesne mocarstwo.

Świątynia powstała w 1920 roku, 8 lat po śmierci cesarza. Stoi pośrodku rozległego lasu — ponad 70 hektarów zieleni w samym centrum Tokio, pomiędzy Harajuku a Shinjuku. Las nie jest naturalny: zasadzono go specjalnie, 100 tysięcy drzew z całej Japonii, ofiarowanych przez obywateli po śmierci cesarza. Dziś, po ponad 100 latach, wygląda jak starodrzew.

Wejście od strony stacji Harajuku prowadzi przez wielką bramę torii z drzewa hinoki — jedną z największych w Japonii. Stąd ścieżka zwirowa wiedzie przez las, mijając beczki sake i wino burgundzkie (ofiara od winiarzy z całego świata), aż do głównego sanktuarium.

Niedaleko dalej, podążając ścieżką żwirową, trafiamy do Takeshita-dōri.

🎀 Takeshita-dōri

Takeshita-dōri (竹下通り) to ulica długa na może 350 metrów, ale gęsta jak całe miasto. Biegnie od wyjścia ze stacji Harajuku prosto w głąb dzielnicy — i przez te kilkaset kroków serwuje pełne spektrum japońskiej kultury pop: lody taiyaki w kształcie rybki, kawiarnie z motywem anime, stoiska z crepe owiniętymi w papier jak bukiet kwiatów, sklepy z używanymi strojami do cosplay i butiki z ubraniami, których nie znajdziesz nigdzie indziej na świecie.

To miejsce kultowe — ale nie dla turystów. Takeshita-dōri jest dla tokijskiej młodzieży tym, czym dla innych miast są galerie handlowe: miejscem spotkań, ekspresji i zakupów. Tyle że zamiast sieciówek — niezależne marki, dziwaczne koncepty i kolejki po crepe dłuższe niż do najlepszej restauracji.

Przechodząc obok wejścia do Harajuku trafiamy na spory market z ciuchami – wszystko w niezłej jakości, i bardzo dobrej cenie. Po zakupach (fajne t-shirty z japońskimi motywami po 30-40 zł), ruszamy dalej. Wrażenia z zakupów bardzo pozytywne, pod koniec zepsute przez Japonkę, która upuściła pełen kubek jakiegoś słodkiego i zimnego napoju prosto na mój but (Sorry! Sorry! – i poszła)… But zmienił kolor, jest mokry i lepi się…

Wychodzę ze sklepu, leje. Może chociaż but się trochę umyje od tego deszczu.

Ludzie poruszają się z prędkością ślimaków, prawdziwy ludzki korek. Każdy gdzieś wchodzi, ogląda, wychodzi, trzeba dużo cierpliwości. W pewnym momencie trafiamy na Dog Cafe Rio.

W środku: napoje zimne (kawy nie było) i psy do pogłaskania i podokarmiania za opłatą. Można pogłaskać szczeniaki? Oczywiście wchodzimy. Trzeba zdjąć buty i założyć kapcie. Nie wolno karmić szczeniaków w specjalnych ubrankach – są na diecie. Głaskać można wszystkie!

Ruszamy dalej – sklep z pamiątkami, następnie Capcom – kapsuły. Tym razem kilka zostało zakupionych!

🏙️ Ikebukuro

Kolejnym przystankiem miał być Animate Ikebukuro Flagship Store アニメイト池袋本店 — największy sklep tej sieci na świecie, siedem pięter anime, mangi, figurek, płyt, merchandise’u i wszystkiego, co można kupić z logo ulubionej serii. Animate to japoński odpowiednik centrum dowodzenia dla każdego fana kultury pop: działa od 1983 roku, ma ponad 100 sklepów w Japonii i jest jedynym miejscem, gdzie można trafić na exclusive’y niedostępne nigdzie indziej.

Ikebukuro samo w sobie to osobny świat. Trzecia co do wielkości stacja w Tokio — ponad 2,7 miliona pasażerów dziennie — otoczona gigantycznymi domami towarowymi Tobu i Seibu, wyjściami numerowanymi jak lotnisko i Sunshine City w tle (kompleks z akwarium, obserwatorium i centrum handlowym w jednym wieżowcu). Jeśli Shibuya to serce młodzieżowego Tokio, a Shinjuku to jego kręgosłup, Ikebukuro to ten drugi, równie duży brat, o którym turyści zapominają. Niesłusznie.

Nasza przygoda z Ikebukuro trwała trochę dłużej niż planowaliśmy, na start kulinarnie.

Już na stacji metra przymusowy przystanek i zakup kilku onigiri.

Następnie, już po wyjściu „na miasto” – lokalna restauracja sushi, gdzie sushi przygotowywał starszy pan, pod zamówienie, ale również „na taśmę”, do wzięcia wedle uznania.

Wreszcie, dopiero po posileniu się, ruszamy do Animate.

Po obkupieniu się i wyjściu z Animate, zostało nam jeszcze sporo czasu — ruszyliśmy zatem na miasto. Ikebukuro ma to do siebie, że można w nim błądzić godzinami i za każdym razem trafić na coś nowego. Jednym z przystanków był GiGO — sieciowe centrum gier i rozrywki, bardzo popularne w Japonii

GiGO to kilka pięter crane game (クレーンゲーム) — maszyn, w których sterowanym ramieniem łapie się nagrody: pluszaki, figurki, słodycze, zestawy merchandise’u z anime. Crane game to japońska obsesja narodowa: szacuje się, że Japończycy wydają na nie miliardy jenów rocznie. Zasada prosta: wrzucasz monety, manewrujesz ramieniem, próbujesz złapać nagrodę. Jej się uda – nagroda twoja; nie – próbuj jeszcze raz.

Ciekawostka: w te maszyny grają głównie dorośli. Silnie wyspecjalizowani. Są YouTuberzy z milionami subskrybentów poświęceni wyłącznie technikom crane game — kąty ustawienia ramienia, balans nagrody, moment zwolnienia. To nie jest przypadkowe wrzucanie monet. To sport.

Po GiGO poszliśmy dalej — po prostu pochodzić po mieście. Ikebukuro nocą to inne miasto niż w dzień: sporo neonów, mniej pośpiechu, trochę inny klimat.

W czasie nocnego spaceru trafiliśmy na nie mniej niż cztery sklepy z żywymi zwierzętami — szczeniaczkami i małymi kotkami w szklanych gablotach, z cenami wypisanymi na tabliczkach. Japonia to jeden z niewielu krajów, gdzie sprzedaż szczeniąt i kociąt w sklepach jest wciąż legalna i powszechna — branża pet shop jest warta miliardy jenów rocznie, a Ikebukuro jest jedną z jej stolic. Ceny zaczynały się od kilkunastu tysięcy jenów, a kończyły na astronomicznych sumach — za rasowe shiba inu czy szkockie fold nierzadko trzeba zapłacić równowartość kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Takich widoków i emocji dużo dużo więcej… Zdjęć też. Już bez komentarza.

Weszliśmy do lokalnej restauracji na ramen – ostatni tego dnia już posiłek.

Mieliśmy jeszcze że 2 godziny, zanim musieliśmy się zebrać do hotelu. Z pomocą translatora pytamy obsługi, gdzie by tu w okolicy można się jeszcze wybrać i coś ciekawego zobaczyć / porobić. Oni na to – tu obok jest salon gier, jest super. Poszliśmy. Okazuje się, że salon gier obrazem był – ale to gry hazardowe.

W Japonii hazard jest oficjalnie nielegalny — ale istnieje sprytna luka prawna, zwana „trzystopniową wymianą” (三店方式, sanshouhousiki).

Działa tak:

1. Kupujesz żetony/kulki za pieniądze w kasie salonu (to legalnie „zakup towaru rozrywkowego”)

2. Grasz i ewentualnie wygrywasz więcej żetonów

3. Żetony wymieniasz na nagrody rzeczowe przy okienku w salonie — np. papierośnice, zegarki, zabawki

4. Za rogiem — dosłownie, w innym budynku, formalnie niepowiązanym — działa osobny skup tych nagród za gotówkę

Sąd nigdy nie orzekł tej konstrukcji za nielegalną. Stąd istnieją pachinko i medal games jako wielomiliardowy przemysł, dostępny dla każdego — bez ograniczeń wiekowych w przypadku medal games.

My trafiliśmy do ROUND1, to łagodniejsza wersja — medal games, gdzie zakupionych żetonów nie wymieniasz na nic, tylko na przyjemność z gry. Trochę bardziej w stronę „arcade” niż czystego hazardu. Ale mechanika jest ta sama: buy-in za prawdziwe pieniądze, szansa na „wygraną” w żetonach, endorfiny w tle. Dzieci są akceptowane — nikt tego nie reguluje tak jak kasyn.

W każdym razie weszliśmy, oglądamy dziesiątki automatów z ciekawością. Nagle podchodzi jakiś Japończyk i mówi po angielsku, że on się musi zbierać już i w związku z tym odda nam swoje żetony. Po chwili wahania, przyjęliśmy z podziękowaniem. Było ich chyba z 200.

W momencie, jak już byliśmy w połowie wydania żetonów z pierwszego podarowanego nam kubka – jakiś Japończyk z dziewczyną obok wygrali chyba wiadro tych monet i również nam podarowali kubek.

To prawdziwa japońska uprzejmość — nie formalna tradycja z nazwą, ale powszechna praktyka w salonach medal games.

Mechanika jest prosta: żetony wychodzą z automatu szybciej niż gracz może je wydać, albo ktoś kończy grę z nadwyżką. Zabranie ich do domu nie ma sensu (nie mają wartości poza salonem), wyrzucenie byłoby marnotrawstwem — więc ludzie po prostu rozdają je sąsiadom przy automacie.

To część szerszej japońskiej kultury „mottainai” (もったいない) — niezmarnowania tego co ma jeszcze wartość. Połączonej z naturalną uprzejmością wobec obcych w kontekście rozrywki.

Że nas to spotkało dwukrotnie podczas jednej wizyty — to albo mieliśmy szczęście, albo wyglądaliśmy na nowych i zagubionych, co w Japonii automatycznie aktywuje tryb opieki nad gościem 😄

Niestety, my nie wygraliśmy góry żetonów, więc nie mogliśmy odwzajemnić gestu – może innym razem?

W każdym razie, po dniu pełnym wrażeń, padnięci wróciliśmy do hotelu.

---

物の哀れ · Mono no aware — Piękno przemijania.